Sam&Nel’s taart niet zomaar een taart

Sam&Nel’s Taarten bewijst dat vakmanschap niet afhankelijk is van veel vierkante meters werkoppervlakte. Beter gezegd ‘vakvrouwschap’, want moeder Nellie en dochter Samantha Freriks werken gezusterlijk samen in de kraakheldere, uitgebouwde keuken en bijkeuken van de ouderlijke woning aan de Aakstraat in Emmeloord. De opmaak gebeurt aan een eettafel met zes stoelen er omheen, waar op andere momenten ook nog workshops worden gegeven.

Samantha is net bezig om een verjaardagstaart voor een 8-jarig meisje in te pakken. Het rijk gedecoreerde paleis lijkt zo uit de Efteling of Disneyland te komen. ,,Daar hebben we gisteren van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat aan gewerkt.’’

Ieder weekend leveren de beide vrouwen zo negen à tien taarten af. ,,Als we onze agenda’s niet zouden blocken, dan hadden we geen enkele vrije zaterdag meer’’, vertellen ze over de klandizie.

Sam&Nel’s Taarten bestaat vierenhalf jaar. ,,Voor die tijd bakten we zelden iets’’, vertelt Nellie. Samantha vult aan dat haar eerste taart niet werd wat ze ervan verwachtte. ,,Ik was in verwachting van mijn oudste zoon. Het leek me leuk om zelf een geboortetaart te maken.’’

De aanhouder wint en samen met haar moeder maakte ze zich de kunst eigen. ,,We bakten meer dan we zelf op konden, gaven dus veel weg en kregen vervolgens ook verzoeken. Toen hebben we ons in laten schrijven bij de Kamer van Koophandel.’’

Samantha rekent uit dat de teller de tweeduizend taarten op bestelling ruimschoots is gepasseerd. ,,We hebben een eigen stijl ontwikkeld. Mensen zeggen onze taarten te herkennen.’’

Modelleren en boetseren met fondant en marsepein, airbrushen met eetbare inkt. Moeder en dochter kunnen er allebei hun creativiteit in kwijt. ,,Er gaat hier geen taart de deur uit voor wij er helemaal tevreden over zijn.’’

Je kunt het zo gek niet bedenken, of Sam&Nel kunnen het maken. ,,Maar er zijn wel grenzen’’, laten ze erop volgen, zonder in details te treden. ,,Mensen komen soms met hele rare verzoeken. Wij moeten het wel ethisch verantwoord vinden, anders zeggen we ‘nee’.’’

tekst: Margé Hof